Karıncaya his veren Güzel Allah’ım…

- Fuzuli üstad der ki aşk imiş her ne var alemde,ilim bir kıyl-ü kal imiş..

Bu sözlerle başlayan o güzel sohbet hocamızın evinde cismani halini aldı…
Hayat çeşitli engebelerle dolar taşar… O, şu, bu derken aslımızı unutur gideriz… Halbuki içerimizde bir "ben" daha vardır ki o "ben" hep O’nu özler… Kimisi bu nu hemen, kimisi de son nefesinde anlar… İşte bunu hemen anlamanın sırrını bulanlardan olmak çok kolay! Evet kolay diyorum… Buyrun deneyin…

Fazla uzakta değil hemen bahcenizde yada bir yol kenarında ki karınca ya iyice bakın… Yavaşca sokulun… İzleyin…
Ve kendinize şu soruyu sorun;
- Bu ufacık mahluk nasıl olur da beni görür? Neyle? Gözleri mi var? Kulakları mı? Var ise bu kadar minik bir tabloya bunu sığdıran nedir? Kimdir?

Bu soruların ardından cevabı arayınız… Özgürsünüz… Biyoloji, kimya, fizik tümü ile hasbihal edebilir kaynaklardan bilgiler toplayabilirsiniz…

Nereden ne alırsanız, toplarsanız toplayın terzebân ile karşı karşıya kalacaksınız.
Allah!

Gece saat iki ye yakın ben dersteyim…
Annem;
- Bırak şu kalemi kağıdıda Kur’an a kafa yor biraz…
Ben tebessüm ile;
- Annem, Kur’an ı anlamasak da Kur’an Ruh ile bütünleşir ama ben İnşaallah Arapça ile beraber hem okuyacağım hemde anlayacağım ve şu anda da işe tersden başladım yazmaya çalışıyorum….
Annem;
- Maaşallah

Annelikden ötesi nedir bilmem ki…
Karıncaya his veren Güzel Allah’ım içimde sevgini Aşk’ını öylesine büyüt ki senden gayrısı butlân gelsin bu bertaraf yüreğime…
Senden ötesi yok! Senin karşında bende Yok’um Rab’bim sen var et beni o güzel isimlerinle…
Beni yaşadığım bu hayata layık kıl…
Ben senin ismini bile hatırlamakdan aciz bir kulunum, beni affet Ya Rab’bim…

Beni affet…

Mesut…