Avrupalılar yirmi yaşlarına gelince kendilerine iş bulurlar, ev bulurlar, anne-babalarını terk edip giderler. Bu sebepten Avrupa’da aile dağılmıştır ve Avrupa medeniyeti çöküşün eşiğindedir. Ancak, aileler, milletin çekirdeğidir. Çekirdekleri ezersek, bir daha yeşeremez. Ezilense çekirdek değil, koca bir ağaçtır… Anne, baba, çocuk, eş… Dinimize göre bunlar, Allah’ın emanetidir. Bu emanetlerin hukukunu hiçe sayan, Allah’a hıyanet etmiş olur, belki de gazabına uğrar! Peygamberlerin de anne-babaları vardı. Peygamberler anne babalarından üstündür; buna rağmen her peygamber anne-babasına hürmet etmiş, onların hizmetine koşmuştur. Ömrün uzayıp kısalması Allah’a aittir fakat bildiğimiz bir gerçek var: Ana-babaya iyilik edenin ibadeti artar. Kişi az bir ömürde çok ibadet eder, bol sevap kazanır. Böylece kişinin ömrü bereketlenir.

Okumaya devam… »

Evet yıllardır dinlediğim dinlerkende uzun uzun düşler kurduğum bir şarkıdır bu. Manasını hiç merak etmediğim, ama öğrendiğimde benim için çok daha anlamlı bir parça halina gelen bu güzel eseri sizlere sunmak bir onurdur benim için. Asıl mühim olan hikayesidir.

Veda busesi bir Baba nın çocuğuna yazdığı bir parçadır. İşte Tolga abimin ağzından dinlediğim o hikaye.. Okumaya devam… »

Yalnızlık diyerek feryad eden onca kişinin sesleri benim hiç hep anlamsız birer nağme olarak kalmıştır. Çünki en güzeli yalnızlıktır. Bu sözlerimden yalnızlığı asla “tek” lik olarak algılamayın. Yalnızlık! Kendi içinde kendi başına kalmak, Kendinde kendini bulmaktır. Yalnızlıkdan korkmak kendinden, gerçeklerinden korkmaktır. Deneyin derim… Bir gece herkes uyurken kalkın yatağınızdan ve hiç bir ışık yakmadan dizlerinizin üzerine çökün ve yalnızca kendiniz ile hasbihâl edin.. O gece muhakkak ve şüphesiz sizi Allah’ın dinlediğine gönülden inanın ve ona ne derdiniz var ise ne kadar hata etti iseniz açık ca anlatın. Okumaya devam… »

Şu an gözlerinizde gezinen bu fotoğraf bu gün Aksaray üst geçitinde çekildi. Sokağa çıkanlar bilir bu günün nasıl soğuk olduğunu öyle deli bir rüzgar var ki üstüme parkemi almadan çıkamadım dışarı. Ben bile bu koca bünyemle üşürken bu minik ellerini bacaklarının arasına almış birazda olsa o pamuk elleri ısınsın istiyordu. İlk görüşte gözlerimin feri kaçtı, rengim attı bir an tutayım şunu karakola götüreyim dedim kendi kendime ama ne fayda sanıyorum ki Anne’si ki Anne lik sıfatını asla yükleyemem bu kişiler üzerine arkamdan beni izliyordu. Sanıyorum ki benden şüphelendi ve Okumaya devam… »

Bir selã okunuyor ki bu defa mahallemizin camii sinde sanki yeri göğü yerinden söken kalkın gelin diye haykıran, sanki hiç bitmeyecek gibi sanki bir saniye.. Selã bu elbet birine olmalı… Ama bu defa bu selã başka selã ! Bu selã dedem için okunuyor daha geçen gece ayaklarını okşamaya doyamadığım rahat ettirmek için pervane olurken “bırak canım bırak yavrum” diye elimi kolumu tutan dedem için okunuyor! İNANMAM! İnanamam! İnanamam ya yatıyorsun işte orada öyle cennet kuşu gibi. O sevdiğine en sevdiğine gidiyorsun işte gecelerce namazlarını kıldığın ismi her sözün başına koyduğun sevdiğine gidiyorsun işte dedem. Sen bakma akan bu yaşlarıma ondan gözden akmıyor onlar gönlümden, yüreğimden geliyor. Tutamaz dım ki seni O çağırıyor. O! O istedi dedem seni çünkü dayanamadı senin o güzelliğine o kelamların o sıkıntılara gıh demek Ya Rãb demelerine. “Affet Allah’ım” demelerine dayanadı aldı seni. Okumaya devam… »