Seher vakti… O günün kalabalığını cüssesinde barındıran cadde ler boş, ne bir ses ne bir gürültü… Yalnızca Ezanlar meşk halinde… Biri diğerine cilve edercesine daha gür diğeri tüm kainata tüm zerreye tüm mahlukata yalvarırcasına Hayye ale’l-felâh diyor… Sanki o billur sesli müezzin yalnızca insanları değil yuvasındaki karıncayı bile secdeye çağırıyor…!
İnanmıyorum bana öğretilen tarihe
Sebep neyse mezardan bu hayatı tercihe
Üç katlı ahşap evin her katı ayrı alem
Üst kat elinde tesbih ağlıyor babaannem
Orta kat mavs oynayan annem ve âşıkları
Alt kat kızkardeşimin tamtamda çığlıkları
Bir kurtlu peynir gibi ortasından kestiğim
Siz hiç Kan gördünüz mü ?
Hani şu bildiğimiz damarlarımızda gezen kan ?
Gördünüzmü?
- Fuzuli üstad der ki aşk imiş her ne var alemde,ilim bir kıyl-ü kal imiş..
Bu sözlerle başlayan o güzel sohbet hocamızın evinde cismani halini aldı…
Hayat çeşitli engebelerle dolar taşar… O, şu, bu derken aslımızı unutur gideriz… Halbuki içerimizde bir "ben" daha vardır ki o "ben" hep O’nu özler… Kimisi bu nu hemen, kimisi de son nefesinde anlar… İşte bunu hemen anlamanın sırrını bulanlardan olmak çok kolay! Evet kolay diyorum… Buyrun deneyin…
Dolmuşum artık gözlerimde,
Boşaltamamışım içimdeki seni hiç bir yere..
Kıyamamışım sana o güzel Nur’una..
Oysa ben seni savurmak istemiştim ölürcesine denizlere…
Ne savrulmuşsun
Nede kımıldamışsın içimden
Sıkı sıkı tutunmuşsun şah damarıma…
Her nefes tehdid ediyor o billur sesin…
"Ben gidersem… Sen ölürsün.."
Mesut
Allah için sevilene… "Kalbenur" a…